Konor ne demek ?

Konor ne demek?

“Konor ne demek” konusu son dönemde oldukça merak ediliyor. Biz de sizler için detaylı bir içerik hazırladık.

Bunu ilk kez duyduğumda on iki yaşındaydım. Kayseri’nin kışları sert olur, camların buğusu bir türlü dağılmaz, sobanın üstünde kaynayan çaydan çıkan ses bile insana ayrı bir yalnızlık anlatır. O gün de öyle bir gündü. Kar ince ince yağıyordu, okuldan erken çıkmıştık. Eve yürürken yanımda Emir vardı. Çocukluk arkadaşım… sessizliği bile tanıdık olan insanlardan.

Yolda birden durdu, cebinden kırık dökük bir defter çıkardı. Sayfaları buruşturulmuş, kenarları yanık gibiydi. Bana bakmadan tek bir kelime söyledi:

“Konor.”

O an hiçbir şey anlamadım. Dilime yabancı, kulağıma eksik gelen bir kelimeydi. Sanki bir cümlenin ortasından kopmuş gibi. Sanki bir şey anlatılacaktı da yarım kalmıştı.

İlk kez duyduğumda içimde kalan boşluk

“Ne demek o?” dedim.

Emir cevap vermedi. Sadece defteri kapattı. O an gözlerinin içinde bir şey kırıldı gibi geldi bana. Ama çocuk aklımla bunun üstünde durmadım. Eve gidince sobanın başında ısınırken bile aklımda o kelime vardı: Konor.

İnsanın bilmediği bir kelime, bazen bildiği her şeyden daha çok yer eder zihninde. O gün fark etmiştim bunu.

O gece günlüğüme yazdım:

“Bugün Emir garip bir kelime söyledi: Konor. Ne olduğunu bilmiyorum ama içimde bir yere takıldı.”

Yazarken bile sanki o kelime kâğıda değil de içime kazınıyordu.

Konor’un peşine düşmek

Aradan günler geçti. Emir’e tekrar sordum ama hep kaçamak cevaplar verdi. Konuyu değiştirdi, güldü, bazen hiç duymamış gibi yaptı. Ama ben hissetmiştim; o kelime onun için sıradan bir şey değildi.

Liseye geçtiğimizde aramız biraz açıldı. Hayat dediğimiz şey büyüdükçe insanları birbirinden sessizce koparıyor zaten. Ama Konor kelimesi bende kaldı. Bir isim gibi değil, bir his gibi.

Bazen geceleri Kayseri’nin soğuğu duvarlardan içeri sızarken, o kelimeyi tekrar tekrar düşündüm. Konor neydi? Bir yer mi, bir insan mı, yoksa kaybedilmiş bir şey mi?

Bir defterin içine gizlenen hayat

Üniversiteye başladığımda kendi içime daha çok dönmüştüm. Günlük yazmak artık alışkanlık değil, zorunluluk gibi olmuştu. Yazmazsam içimde bir şeyler eksik kalıyordu.

Bir gün eski defterlerimi karıştırırken Emir’in o kırık defterini hatırladım. Yıllardır görmemiştim onu. Bir tesadüf gibi, bir köşede unutulmuş bir kutunun içinde buldum.

Açtım.

Sayfaların çoğu boştu. Ama ortalara doğru aynı kelime tekrar tekrar yazılmıştı:

Konor.

Konor.

Konor.

Altında bir cümle vardı:

“Gittiğim yerde beni bulacak şey.”

O an içim sıkıştı. Sanki birinin yarım kalmış hikâyesine izinsiz bakıyordum. Kendimi suçlu hissettim.

Konor ne demek? İçimde başlayan cevap arayışı

O gece uyuyamadım. Pencerenin kenarında oturup dışarı baktım. Kayseri’nin ışıkları uzaktan titriyordu. İnsanlar kendi hayatlarını yaşarken ben bir kelimenin içinde kaybolmuştum.

“Gittiğim yerde beni bulacak şey…”

Bu cümle kafamın içinde dönüp durdu.

Belki de Konor bir kişi değildi. Belki bir yerdi. Belki de insanın kendinden kaçarken geride bıraktığı bir parçaydı.

O an bunu hissettim. İçimde garip bir ağırlık vardı. Sanki Emir sadece bir kelime bırakmamış, bana da bir yük bırakmıştı.

Kaybolan arkadaşlık ve büyüyen boşluk

Emir’le yeniden görüşmeye çalıştım. Telefonlar açılmadı. Mesajlar cevapsız kaldı. Ortak arkadaşlar da onu uzun zamandır görmediklerini söyledi.

Bir insanın sessizce kaybolması, en gürültülü vedadan bile daha ağırdır.

Ben ise hâlâ o kelimenin peşindeydim.

Konor.

Bazen bir markette yürürken, bazen dolmuşta camdan dışarı bakarken, bazen gece yarısı uykusuz kalırken… hep o kelime.

İnsanın aklında bir kelime büyüdüğünde, hayatın geri kalanı küçülmeye başlıyor.

Geçmişin izleri arasında Konor

Buna da Göz Atın: Konferans Ligi şampiyonları kaç para alıyor ?

Bir yaz tatilinde köye gitmiştim. Kayseri’nin dışına çıktığımda içimde hep aynı his olur: sanki şehirle birlikte düşüncelerim de geride kalır.

Köyde dedemle otururken ona Emir’i anlattım. Konor kelimesini de söyledim. Dedem uzun süre sustu. Sonra gözlerini yere indirerek konuştu:

“Bazı kelimeler insanın içinden çıkar, geri dönmez.”

Bu cümle beni daha da derin bir sessizliğe itti.

Dedem açıklamadı. Ben de sormadım. Çünkü bazı cevapların verilmemesi gerektiğini o an hissettim.

Yalnızlığın içinde şekillenen anlam

Şehirden döndüğümde her şey aynıydı ama ben aynı değildim. Konor artık sadece bir kelime değildi. İçimde büyüyen bir boşluktu.

Geceleri günlüğüme daha uzun yazmaya başladım:

“Bugün Konor’u yine düşündüm. Belki bir yer, belki bir insan. Ama artık onun ne olduğunu öğrenmek istemiyorum. Çünkü öğrendiğimde kaybedeceğim bir şey olacak gibi hissediyorum.”

Bu his beni hem korkutuyor hem de tuhaf bir şekilde bağlıyordu.

Bir karşılaşma ihtimali

Yıllar sonra, üniversitenin son dönemlerinde bir gün kampüs kütüphanesinde otururken biri yanıma oturdu. Başını kaldırdığımda kalbim bir an durdu.

Emir.

Değişmişti. Yüzü sertleşmiş, bakışları uzaklaşmıştı. Ama gözleri hâlâ tanıdıktı.

Hiç konuşmadan oturduk bir süre.

Sonra ben dayanamadım:

“Konor neydi Emir?”

O an başını eğdi. Ellerini masaya koydu. Uzun süre sessiz kaldı.

“Bunu bilmemeni isterdim,” dedi.

İçim sıkıştı.

Yarım kalan bir hikâye

“Ben o kelimeyi sana yanlışlıkla söyledim,” dedi sonra. “Ama sonra geri alamadım. Çünkü bazı şeyler söylendiğinde artık geri dönmüyor.”

Sesinde bir yorgunluk vardı. Bir insanın taşıyamadığı şeylerin sesi gibi.

“Konor,” dedi, “benim kaçmak istediğim her şeydi. Ama kaçtıkça büyüdü.”

O an hiçbir şey söyleyemedim. Çünkü içimde yıllardır büyüyen şeyin aslında bir cevap değil, bir yara olduğunu fark ettim.

Konor ne demek? İçimde kalan son anlam

O gün Emir’le uzun süre konuşmadık. Sonra yine kayboldu. Tıpkı eskisi gibi. Ama bu kez içinde bir boşluk bırakmadı. Çünkü artık ne olduğunu biliyordum ya da en azından bildiğimi sanıyordum.

Konor bir kelime değildi sadece.

Bir kaçıştı.

Bir pişmanlıktı.

Bir insanın kendi içinden uzaklaşırken geride bıraktığı izdi.

Ama en çok da şuydu:

İçinde cevap aradıkça büyüyen bir sessizlik.

Bugün geriye kalan

Şimdi Kayseri’de aynı sokaklarda yürüyorum. Kış yine sert, camlar yine buğulu. Ama ben artık o kelimeyi farklı duyuyorum.

Konor.

Bazen bir isim gibi geliyor, bazen bir veda gibi.

Günlüğümde hâlâ o kelime yazılı duruyor. Üzerini kapatmadım. Çünkü bazı şeyler kapanmıyor.

İnsan büyüdükçe şunu anlıyor: bazı soruların cevabı yok. Ama yine de o sorularla yaşamak gerekiyor.

Ve ben hâlâ her gece aynı cümleyi yazıyorum içimden:

Konor… ne demekti gerçekten?

Kilichalibranda olarak “Konor ne demek” konusunda sizlere faydalı olabildiğimizi umuyoruz. Diğer içeriklerimizi de incelemeyi unutmayın!